Gepubliceerd op
Blog

Het monster en de berg

Leerling Mona (17) vertelt over de hoge ambities op haar chrysostomos- of 100-dagenshow. En hoe ze daarover struikelde. Mona blogt een schooljaar lang voor Klasse.

Zo begint alles: met een grote knal en dromen met de doorsnede van een berg. Het is moeilijk te zeggen wanneer mijn goesting om te overtreffen begon. Het zat al grijnzend op mijn kinderschouder toen ik als dertienjarige de Chrysostomos-show van de toenmalige zesdes aanschouwde. Naast de angst om zelf slachtoffer te worden sprong het op en neer in mijn buik wanneer leerlingen geklasseerd als snob of slet naar voren moesten. Hilariteit alom, hoewel ik vond dat het gelach altijd meer troost bood dan spontaan kwam.

Ofschoon mijn eigen projecten het nooit verder hadden geschopt dan mijn hoofd wist ik dat ik het beter ging doen eens het mijn beurt werd. Daar trad voor het eerst het monster op waarvan ik nu weet dat daarzonder niks ooit van de grond komt: grootheidswaanzin.

De jaren nadien maakte het monster dat ik iedere act voorspelbaar vond, dat ik iedere tafel die te laat werd afgedragen en iedere danspas die te vroeg kwam had gezien. Een vreemd je-m’en-foutisme maakte zich meester van mij wanneer ik kans maakte weldra zelf uitgejouwd te worden. So what, I am a rockstar. Ik moest uiteindelijk als de blonde van K3 naar voren.

Mona Thijs

“Onze editie van de show zou de schoolgeschiedenis ingaan als een unicum, als geniaal en ongezien”

Na iedere show troepten wij met ons jaar samen, de koppen bij elkaar, en toeterden we dat onze editie van de chrysostomos-show de schoolgeschiedenis zou ingaan als een unicum, als geniaal en ongezien. En de enkelingen onder ons die nog steeds te bang waren om te breken met de uitlachtraditie van weleer zouden we vroeg of laat wel meekrijgen. Het schiep een wij-tegen-de-wereld-gevoel, dat geloof in onszelf.

Ik begon met het smeden van plannen: als openingsact zou de amazone van ons jaar van de manege naar school stormen op haar paard, met een GoPro op het hoofd zodat haar tocht live gestreamd kon worden, uiteraard. Daarna zou beeld overgaan in realiteit en moest het paard de zaal binnen galopperen. Wanneer ze rijp genoeg waren, nam ik ze in de mond, mijn plannen. De eerste schoolvriend aan wie ik de onthulling deed keek mij zwijgend aan (die is omvergeblazen, dacht ik) en merkte dan op dat dat arme beest van de stress in de zaal zou schijten. Daar trad voor het eerst het monster op waarvan ik nu weet dat daarzonder niks van de grond komt: tegenspraak.

Voor ons brak het zesde middelbaar aan en daarmee begon de indeling van de chrysostomoswerkgroepen. Showteam voor mij, mevrouw! Onze vergaderingen waren veelbelovend: de rode draad van de show was ijzersterk en we zouden inzetten op origineel beeldmateriaal en een jaren 90-playlist. Daarbij schakelden we over op een lotingssysteem, waarbij iedereen in het publiek evenveel kans had om de dupe te zijn.


We hadden gewed op succes, voorbereid op de valkuil en immuun voor de ondergang. We waren gestruikeld

Mona - leerling

May the odds be ever in your favour, fluisterde ik mezelf toe alvorens ik, dit keer als presentatrice, het podium opklom. Ik zou nu kunnen vertellen over alles wat wel gesmeerd liep, maar een hoofd onthoudt vaak enkel dat wat misging. Na een kwartier begaf de techniek het. Herleest u het even. Na een kwartier begaf de techniek het. Video, computer, headsets. Daar moesten wij dan springen in het gapende gat dat improvisatie heet. Een eerste keer is dat charmant, maar natuurlijk, bedankt Murphy, gebeurde het nog eens. Dat maakte dat wij als groep wat uit balans raakten. Hoe zou u zelf zijn?

Bijgevolg werd er soms een tafel te laat weggedragen, kwam er hier en daar een danspas te vroeg. We hadden gewed op succes, wij, de uitzondering op de regel, voorbereid op de valkuil en immuun voor de ondergang. We waren gestruikeld. Over de berg of het monster? Ik zag hoe schouders in de zaal bewoond raakten. Daar zat het: dat hoogstnodige monster waarzonder geen droom ooit kiemen kan, waarzonder een ambitie nooit de doorsnede van een berg krijgt.

Het beste van Klasse in je mailbox?

  • Al 56.000 leraren zijn abonnee
  • 1 keer per week en helemaal gratis
  • Verhalen van collega’s, concrete praktijktips, exclusieve wedstrijden ...