Verhaal

3 directeurs over de wachtrij aan hun schoolpoort

Reageer

Log in om te bewaren.

Delen

Plaatstekort of niet, aan de vooravond van de inschrijvingen slaat de kampeergekte in sommige secundaire scholen toe: ouders troepen er samen om zeker te zijn van een plekje voor hun kind. Soms in een rijtje op de stoep, soms in ware festivalstijl. Hoe gaan directeurs daarmee om?

nucleaire risiscozone
Guy Dalcq, algemeen directeur a.i., Sint-Barbaracollege, Gent:

“Wij willen geen ‘mytheschool’ zijn”

“Tot voor een paar jaar stonden ouders bij ons op de stoep. Daar waren we niet gelukkig mee. Het oogt niet alleen slordig, het heeft ook een ongewenst aanzuigeffect. Bovendien is kamperen helemaal niet nodig, want vraag en aanbod houden elkaar goed in evenwicht. We proberen het dan ook te ontmoedigen en het ‘gezellige sfeertje’ niet te voeden. Want we merken dat mensen het op de duur best leuk vinden: ze verbroederen, beginnen zich praktisch te organiseren …

Wij willen bewust niet tot de ‘mythescholen’ behoren. Daarom gaan we eerder reactief dan proactief te werk: pas toen er effectief mensen op de stoep verschenen, hebben we uiteindelijk de kerk opengesteld en koffie geschonken. We voorzagen niet vooraf een ruimte waar ouders konden kamperen, laat staan dat we daarover communiceerden. Integendeel: als ouders bellen, stellen we hen gerust dat hun kind ingeschreven zal geraken. Daarom verwachten we, net als vorig jaar, geen kampeertoestanden meer.”
 


 

Sylvie Vande Lannoote, directeur Sint-Victor, Alsemberg:

“Geen garantie maakt dat ouders kamperen”

“Een paar jaar geleden werd de kampeertrend hier door de ouders zelf gezet. Het begon met 1 dag, dan 2 … We weten niet wat het dit schooljaar wordt. Op het einde van de inschrijvingsperiode zaten we de voorbije 3 jaar telkens met een wachtlijst, maar daar stond tegen 1 september niemand meer op. Dat komt omdat leerlingen zich uitschrijven of zich ook in andere scholen aanmelden.

Ouders nemen graag het zekere voor het onzekere, laten hun kind graag school lopen in de school van hun keuze en zijn bereid daarvoor te kamperen. Het hoort er als het ware bij. Ze stellen zelf een gerechtsdeurwaarder aan om een volgorde op te stellen. Wij als school bieden wat comfort: we stellen een zaal ter beschikking en serveren koffie.

De week voor de inschrijvingen organiseren we een onthaalavond voor toekomstige leerlingen. We leggen dan uit hoe het de voorbije jaren is verlopen. Maar we hebben geen glazen bol en kunnen niet 100 procent voorspellen wat het dit jaar zal geven. Dat we die garantie niet kunnen bieden, maakt dat ouders kamperen.

Uiteraard vinden we die toestand jammer. We hebben onze capaciteit al opgetrokken. We weten dat er andere systemen bestaan. Maar dan worden fysieke wachtrijen gewoon virtuele wachtlijsten. Niet zichtbaar, maar wel voelbaar voor kinderen die een school toegewezen krijgen die niet hun eerste (vrije) keuze is.
 


 

Bram De Rycke, directeur, IVG-School, Gent:

“Online registreren is minder stressen”

“Vorig schooljaar reden ouders in het holst van de nacht heen en weer langs de school. Toen er om 3.30 uur eentje parkeerde en op de stoep ging staan, volgde de rest al snel. Tegen 5 uur kwam de toenmalige directeur aan en kon het ‘nummertje trekken’ beginnen. We vreesden dit schooljaar voor nog erger, want we voelen een stijgende interesse, vooral vanwege ons pedagogisch project en onze kleinschaligheid. Dat maakt dat we de jongste 3 jaar effectief volzet zijn.

Op zich is het wel flatterend dat ouders voor onze school in de rij willen gaan staan. Toch wilden we iets aan de situatie doen. We werken nu met een online registratie op voorhand om het telefonisch aanmelden op de inschrijvingsdag sneller te laten verlopen. Ook dat is wat stressen voor ouders, een beetje zoals wanneer je festivaltickets probeert te bemachtigen. Ideaal is het dus nog steeds niet, maar toch beter dan buiten in de kou staan – je tentje opslaan is in onze straat geen optie.”
 


Lees meer over de richtlijnen bij het inschrijven van leerlingen in het basis- en secundair onderwijs.