Verhaal Gepubliceerd op

Juf Vera: “Nog 100 dagen genieten en dan met pensioen”

12 reacties

Log in om te bewaren.

Delen

Kleuterjuf Vera staat aan de vooravond van haar pensioen. Hoe kijkt zij naar haar laatste dagen en naar de vele jaren die vooraf gingen? “Ik ging steeds op zoek naar nieuwe uitdagingen in onderwijs. Op het einde werd het wel zwaar.”
 
Ik wilde nooit iets anders worden dan juf. Als kind speelde ik al schooltje met mijn poppen en krijtbord. Ik koos voor het kleuteronderwijs omdat je daar eind jaren 70 de meeste vrijheid had. Ik kon er zingen, knutselen, verhalen vertellen, tekenen.”

“Vandaag werkt het kleuteronderwijs meer vanuit ontwikkelingsdoelen. Minder vrijheid voor de juf, maar de doelen stimuleren wel de creativiteit. Vroeger maakten al mijn leerlingen hetzelfde werkje, nu vertrekken ze van hun fantasie. Ze komen niet altijd tot een afgerond werk, maar dat geeft niet: zolang ze maar aan de doelen werken.”
 

Lesgeven is vooral geven

“Na een aantal interims vond ik mijn eerste vaste job in een wijkafdeling van een grote Gentse school. Door verbouwingen in Klimrek, een school uit de buurt, volgden die leerlingen tijdelijk bij ons les. Eén van hen was de eerste Turkse kleuter in mijn klas, een jongen. Hij sprak geen woord Nederlands, maar ik liet hem gewoon meedoen met de rest. Met zijn ouders communiceerde ik met handen en voeten.”

“Enkele jaren later verhuisde ik mee naar Klimrek. Plots stond ik voor een klas vol Turkse en Marokkaanse nieuwkomers. Alles wat ik had geleerd, moest ik overboord gooien. Lichaamstaal, mimiek, prenten werden heel belangrijk. Terug naar mijn oude, ‘witte’ wijkschool wilde ik niet meer. Ik ben een gever, op Klimrek kon ik meer geven.”

Portret juf Vera

“Ik trek me op aan kleine dingen: een knuffel van een kleuter, een glimlach van een collega.”

“Toen de hoofdschool van Klimrek in 2005 een plaats vrij had voor een kleuterjuf, stond ik voor een nieuwe uitdaging. Op die school zaten asielzoekers, oorlogsvluchtelingen en Roma-kinderen. Ik kende armoede, ik kende taalproblemen. Maar dit waren écht overlevers. Gezinnen die sliepen in parken en kraakpanden. Tegenwoordig is dat een stuk beter geregeld, gelukkig.”

“Als zorgcoördinator won ik langzaam het vertrouwen van de ouders, zoals ik dat ooit deed bij dat eerste Turkse gezin. Een glimlach, oprechte complimentjes, daarmee kom je een heel eind. Kansen genoeg want Klimrek is een heel open school. Ouders brengen hun kleuters tot in de klas en blijven plakken voor een koffieklets. Ik help ze dan bij het invullen van hun papieren.”
 

Elke lesdag een klein geluk

“Als je met kinderen werkt die het moeilijk hebben, die niet de ideale thuis hebben, dan trek je je als leraar op aan kleine dingen. Dat heb ik bijna veertig jaar altijd gedaan. Elke dag ervaar ik wel een geluksmomentje. Als de kleuters me een knuffel of rugmassage geven. Als ik keelpijn heb en mijn collega een thermos thee met honing voor me meeneemt. Soms is een glimlach van een van de kinderen al voldoende.”

“Ik probeer die filosofie mee te geven aan mijn collega’s. Als stagiairs of starters hun hart komen luchten, denk ik wel eens: ‘Ach jongske, je hebt gewoon een slechte dag’. ‘Wat is één klein ding dat je anders kan aanpakken in je klas? Probeer dat eens,’ zeg ik dan. Een week later komen ze terug: ‘Goh Vera, ik was laatst wel aan ’t zagen hè?’”


Ik heb geen grote plannen na mijn pensioen. Gewoon een leven zonder bel lijkt me al heerlijk.

Juf vera (60)
“Ik heb het net als alle leraren ook moeten leren, mezelf soms tot orde roepen. Die asielzoekers bijvoorbeeld, ik zou ze m’n laatste spaarcent hebben gegeven. Maar nu weet ik: het grootste cadeau dat je iemand kunt geven, is ze weerbaar maken.”
 

Leven op het ritme van de bel

“Ik ben vaak ingegaan op nieuwe uitdagingen op school. Soms vroeg de school me om een nieuwe functie op te nemen. Zorgcoördinator bijvoorbeeld: ze zagen dat talent in me. Maar op het einde van mijn loopbaan werd fulltime zorgcoördinator op twee vestigingen wel wat zwaar. Daarom nam ik een stapje terug als halftijdse zorgcoördor, halftijds co-teacher.”

“Met mijn pensioen ben ik niet bezig. Ik ben niet iemand die de tijd telt, ik heb geen grootse plannen. Maar het lijkt me heerlijk om niet meer volgens de bel te leven. Groenten telen in mijn serre. Lunchen wanneer ik honger heb, ook als dat om 14 uur is. Spontaan naar zee rijden als de zon schijnt. Met niets of niemand rekening moeten houden.”

“Ik hoop dat het onderwijs van de toekomst focust op talenten. Want een leerling die succes boekt met iets wat hij goed kan, zal die ervaring willen herhalen. Altijd maar werken aan verbeterpunten, maakt kinderen ongelukkig. Mijn kleuters moeten niet alle kleuren kennen. Als ze graag tekenen, moedig ik dat aan. Fluister ik ‘wat mooi, dat rood!’ in hun oor. En dan volgt de rest van de regenboog vanzelf.”
 

Wie is Vera Audenaert?

  • 60 jaar, september 2017 met pensioen
  • kleuterjuf en zorgcoördinator, VBS Klimrek in Gent

Hoe verliep haar loopbaan?

  • 2-jarige opleiding tot kleuterleidster, afgerond in 1978
  • BTK-leraar (6 maanden) en interims
  • eerste vaste job als kleuterjuf in een ‘witte’ wijkschool in Gent, 1983
  • kleuterjuf aan Klimrek Van Beverenplein, school met diverse leerlingenpopulatie, 1993
  • kleuterjuf aan Klimrek Reinaertstraat, school met veel asielzoekers, 2005
  • zorgcoördinator van beide vestigingen, 2006
  • alftijds zorgcoördinator en halftijds kleuterjuf (co-teacher) in Klimrek Van Beverenplein, 2012
Dit artikel heeft als onderwerp Dit artikel is interessant voor een