De grenzen van Annabel

Nee, Annabel (10) snapt het niet. Ze zit wel in het derde leerjaar. Tussen al haar vrienden en vriendinnen. Ze voelt zich goed. Als de honderdtallen bij elkaar moeten geteld worden, begrijpt juf Christine dat Annabel nu kan scoren. «Zes plus drie, da's negen», lacht Annabel. Ze is matig mentaal gehandicapt en haalt het niveau van eind eerste leerjaar.

Met vijfentwintig

«Annabel zat vorig schooljaar ook in mijn klas», zegt Christine Verdonck. «Toen had ik dertien kinderen, nu zijn er dat vijfentwintig. Het verschil is groot. Vorig jaar probeerde ze wat extra aandacht te krijgen vaak door ongepast gedrag. Ik corrigeerde haar dan, net zoals ik dat bij andere kinderen doe. Annabel krijgt geen aparte behandeling in de klas. Elke ochtend krijgt ze wel twee uurtjes extra begeleiding van vrijwilligers. Zonder hen zou dit nooit lukken.»

Niet in vakjes

«Ik heb een hele tijd als kinderverzorger gewerkt in de psychiatrie», zegt Fanny Boons (34). Ze is moeder van Lise (10), Lotte (6) en Lien (4) en één van de vrijwillige begeleiders van Annabel. Of ze dit doet uit medelijden? «Je mag kinderen niet in vakjes steken: zo iemand ben je en zo iemand blijf je. Elke donderdagochtend volg ik vorming. Ik leer hoe ik rekenen, taal en WO met Annabel kan aanpakken. Ik overleg dan met juf Christine hoe we dat uitwerken. De kloof tussen Annabel en haar klasgenoten wordt steeds groter. We weten niet waar we precies naartoe kunnen met Annabel. Maar we stimuleren haar op alle vlakken zo veel mogelijk. Zo gaan we op zoek naar Annabels grenzen.»

«Het antwoord was 'ja'»

«Annabel leerde erg moeizaam in het buitengewoon onderwijs», zegt Bart Cuynen (42), vader van Annabel. «Ze voelde zich niet goed in haar vel en dat toonde ze ook graag in haar gedrag: onhandelbaar. Voor vele kinderen is het buitengewoon onderwijs een goede oplossing, maar niet voor Annabel. In volle lerarenstaking stonden we daar met onze vraag aan deze gewone school: willen jullie Annabel opnemen in het derde leerjaar? Het antwoord was 'ja'.

«Een school moet kunnen openstaan voor àlle kinderen», zegt directeur Gilbert Heselmans. «We hebben met de hele lerarenploeg 'ja' gezegd. Maar de ouders van Annabel moesten zelf zorgen voor extra begeleiding. Er zijn grenzen aan wat je leerkrachten aankunnen.» Of de andere ouders er geen problemen van maken? «Als je zorg draagt voor elk kind niet.»

Bus om 7.15

«In plaats van een speciaal busje dat Annabel komt halen om 7.15 u. en haar thuis brengt om 17 u., zit ze nu in de klas met haar vrienden uit de buurt», zegt Bart. «Ze is graag gezien, mag naar verjaardagsfeestjes en doet als een normaal kind. De andere kinderen zuigen haar mee omhoog. Wat ze nu al kan, hadden we nooit verwacht te bereiken. De gewone school maakt van Annabel geen 'normaal' kind. Haar beperkingen blijven. Ze zal nooit de eindtermen van het lager onderwijs halen. Dat hoeft ook niet. Als we intussen maar ontdekken waar ze wél goed in is. De school is bezig met wat Annabel al kan, de buitenwereld ziet enkel wat ze niet kan. Dat botst.»