«Sms'en doet Lien openbloeien»

Van Eigenbilzen tot Ramskapelle, Klasse voor Ouders gaat op zoek naar wat ouders bezighoudt: hun ergernissen, angsten, verdrietjes en warm geluk. In Rumsdorp ontmoeten we Frederica Morren (42): «Als we aan tafel zitten, vergeet ik Lien (15) soms aan te kijken terwijl ik haar wat zeg.» Dat kan niet. Zeker niet bij Lien.

MIJN ERGERNIS. «We hebben zelf ontdekt dat Lien doof is. Ze was toen al 1,5 jaar. Ondertussen is ze 15. Weinig mensen beseffen goed hoe mijn dochter leeft. Beeld je even in: Zet 'FC De Kampioenen' op tv op, draai de volumeknop uit en kijk. Zo ervaart Lien de wereld. Ze zit nu op een gewone school omdat ze absoluut ASO wil volgen. Eén lesuur betekent 50 minuten liplezen. De leerstof is wat op het bord staat of in het handboek. De leuke verhaaltjes tussendoor mist ze vaak. 's Avonds komt er veel thuisstudie aan te pas en op woensdagnamiddag is er wekelijks een bezoek bij de logopedist. Lien heeft het gevoel dat ze voortdurend moet bijbenen.»

MIJN PLEZIERTJE. «Ik ben altijd tegen een gsm geweest. Maar als ik zie hoe Lien daarmee bezig is en contacten legt, dan vind ik dat een fantastisch toestel. Sms'en geeft haar een gevoel van onafhankelijkheid. Lien bloeit open. Chatten geeft haar de kans om een 'normaal' gesprek te voeren. 'Ze hoeven niet te weten dat ik doof ben', zegt ze dan.»

MIJN ANGST. «Lien krijgt gelukkig extra hulp op school. Voor sommige vakken zit er een schrijftolk naast haar. Ze zit nu in het derde secundair en voelt dat de achterstand op haar klasgenoten groeit. Probeer maar eens een vreemde taal te leren als je niet hoort. Lien werkt hard want ze wil haar ASO afwerken. Maar de resultaten zijn er niet altijd. We zijn bang dat ze zal moeten afhaken.»

«Thuis is het elke dag oorlog»

Komaan zeg, je gaat dáár toch geen punt van maken.» Je kind een tik, mep of klap geven, is voor vele ouders nog altijd 'normaal'. Ongeveer 7% van de Vlaamse ouders beweert zijn kind soms een rammeling of een pak slaag te geven als het iets mispeuterd heeft. Het echte aantal ligt vermoedelijk hoger. «We staan verbaasd over het geweld in Israël of Irak en begrijpen niet wat met Joegoslavië is kunnen gebeuren», zegt kinderpsychiater Peter Adriaenssens, «maar een kind slaan vinden sommigen 'normaal'.
Die klappen goedkeuren is eigenlijk een kleine stap naar het vuur dat een oorlog aansteekt.»

«De perfecte ouder en het perfecte kind bestaan niet», zegt Peter Adriaenssens op pagina 6. «En soms beheers je je reflexen niet omdat je het moeilijk hebt. Een klap is dan vlug gegeven. Dat is menselijk. Maar dan moet je als ouder ook 'sorry' kunnen zeggen. De meeste ouders schrikken van hun eerste klap. Maar voor andere ouders is het de gewoonste zaak van de wereld: 'Als ze niet luisteren, sla je toch gewoon'. Slaan wordt dan vergelden, wraak nemen, iemand een lesje leren. Meppen is dan oorlog voeren, maar zonder bommen. Daar is iederéén het slachtoffer van: de ouder én het kind.»

Vlaamse Oudercomités voor dove en spraakgestoorde kinderen (VLOC) - M. Scheperslaan 171 - 3550 Zolder - tel. 011 53 68 23 - fax 011 53 87 60 - vmoc@online.be - www.gehoor.be

Ouders van dove kinderen (ODOK) - Smeyskensstraat 61 - 9200 Baasrode - tel. 052 33 23 97 - odok.wim@pandora.be

De meeste dove kinderen volgen in Vlaanderen gespecialiseerd onderwijs in type 7 van het buitengewoon onderwijs (meer info). Daarnaast vinden enkelingen hun weg in een gewone school via "inclusief onderwijs" (meer info op 0800 30201).