Video
“1 leraar kan het verschil maken voor een kind dat gepest wordt”
“Ervoor zorgen dat pesten besproken blijft.” Met die missie vertelt acteur en leraar Steph Goossens op scholen hoe hij zelf gepest werd als tiener. Én over die ene leraar die hem toen wel zag en een nog diepere indruk naliet dan de pesters. “Plots besefte ik: ik kan iets, ik mag er zijn.” Bekijk zijn getuigenis in de video.
“Toen ik zo oud was als jullie was ik een klein, kogelrond, dik jongetje en nam ik de bus naar school in Leuven.” De leerlingen van het Virga Jessecollege in Hasselt luisteren met ingehouden adem als Steph vertelt wat hij onderweg naar school te verduren kreeg.
“De bus was nog niet goed en wel vertrokken of ze vanop de achterbank begonnen te roepen: ‘De bus hangt weer scheef, want den dikke zit er ook op.’ Ik zat vooraan en keek onafgebroken door het raam. Ik hoopte dat we zo snel mogelijk aan het stadhuis zouden zijn, zodat ik eraf kon.”
“Soms lieten ze me enkele dagen met rust en dan kwamen ze plots aangelopen, ritsten mijn rugzak open en gooiden de inhoud over de Bondgenotenlaan. In de winter pakten ze mijn muts af, gooiden die in de fontein en liepen weer weg.”
Ik lachte mee, maar in mijn hart huilde ik
Steph Goossens
leraar en acteur
Wat deed dat met jou als 11-jarig jongetje?
Steph Goossens: “Ik lachte mee met de pestkoppen om te tonen dat het mij niet raakte, dat ik het zelf ook best grappig vond. Maar dat was een pose. In mijn hart huilde ik. Ik voelde een permanente onrust en alertheid. Elk moment kon ik eruit gepikt worden. Ik was voortdurend op zoek naar de uitgang.”
“Nadat ik op het hoopje duimspijkers was gaan zitten dat een jongen op mijn stoel had gelegd, liep ik ook letterlijk de les uit. Ik dwaalde door de gangen van de grote school richting uitgang, tot ik bij de gesloten groene ijzeren poort kwam en niet verder kon.”
“De huisbewaarder kwam naar me toe en vroeg me wat er scheelde. Plots kwam alles eruit. Ik vertelde het van de duimspijkers. Ik vertelde hoe ik de les Nederlands in mijn gymkleren moest volgen omdat niemand wist waar mijn gewone kleren naartoe waren. Ik vertelde dat ze mij op mijn knieën duwden in de toiletten en dat ik niet meer naar de wc durfde te gaan. Ik vertelde alles. Eerst aan de huisbewaarder, dan aan de directeur en ten slotte aan mijn ouders.”
Was dat een opluchting?
Steph Goossens: “Dat was een kantelpunt. Er viel een last van mijn schouders. Mijn ouders steunden me, de directeur greep in, maar toch had het 8 maanden geduurd voor ik erover durfde te praten. De schaamte zat diep. Ik dacht: ik moet dit zelf oplossen. Anders vinden ze me nog een grotere loser.”
“Die schaamte zie ik vandaag ook bij jongeren. Ze houden het voor zichzelf tot er uiteindelijk iets breekt. Zo ver hoeft het niet te komen. Hoe sneller je erover praat, hoe sneller er verandering kan komen. Dat druk ik leerlingen in de zaal ook op het hart.”
Praten is cruciaal, maar is daar altijd ruimte voor? En wat is je rol als leraar?
Steph Goossens: “Toen ik met de lezingen begon, hoorde ik nog vaak: ‘Maar meneer Goossens, op onze school wordt niet gepest.’ Dat is vandaag gelukkig wel anders. Veel scholen hebben een anoniem meldpunt en werken met vertrouwensfiguren. Anonimiteit is belangrijk, net omdat die schaamte zo groot kan zijn. Tegelijk moeten leerlingen ook het gevoel hebben dat ze bij iedereen terechtkunnen bij wie ze zich thuis voelen.”
“Als leraar kan je dat aangeven, zowel impliciet als expliciet. Want je ziet het gebeuren in je klas. Je ziet het als je een middagtoezicht doet: hoe de relaties liggen, welk kind altijd als laatste gekozen wordt bij een groepsopdracht. Elke leraar – of je nu fulltime werkt op een school of er maar 2 uur per week bent – heeft de tools in handen om het verschil te maken voor een kind dat gepest wordt.”
Ook voor jou heeft een leraar het verschil gemaakt.
Steph Goossens: “Mijn leraar Nederlands gaf me een 10 voor een verhaal dat we moesten schrijven. Ik was een kind dat bijna nooit een 10 haalde en plots moest ik mijn verhaal voorlezen voor de klas. Ik was doodsbenauwd – wat zouden de pestkoppen zeggen? – en tegelijk apetrots. Tot mijn verbazing bleef het stil in de klas. In mijn hoofd haalde ik de wereldbeker binnen.”
“Voor een kind dat net als ik niet hoog oploopt met zichzelf, is een leraar die je ziet en je talent benoemt een godsgeschenk. Dat is een kracht, als een golf die losbreekt. Plots besef je: ik kan dat echt, ik kan iets. En niet alleen: ik versta oefeningen, maar ik versta ook mezelf.”
“Ik vergelijk pesten vaak met een litteken. Ik draag het mee als een herinnering aan een wonde van vroeger, maar het doet geen pijn meer. Maar ook dat compliment van mijn leraar draag ik al een leven lang mee. Het is dus minstens zo ingrijpend geweest maar dan in positieve zin. Leraren hebben die kracht. Alleen beseffen ze dat zelf niet altijd.”
Pesten los je niet op met één actie per jaar. Het moet bespreekbaar blijven, ook nadat ik vertrek
Steph Goossens
leraar en acteur
Je vertelt je verhaal haast elke week opnieuw op een andere school. Wat hoop je dat blijft hangen?
Steph Goossens: “Pesten kan je niet wegzetten met 1 actie per jaar. Alle acties zijn goed bedoeld, maar het moet besproken blijven. Ook nadat ik weer naar huis ben.”
“Sommige leerlingen sturen me achteraf een bericht via mijn website. Daar zijn verhalen bij die onder mijn vel kruipen. Ik antwoord altijd en koppel terug naar de school, zodat die het kan opvolgen. Dat vertel ik leerlingen ook vooraf. Zo’n bericht betekent niet dat alles meteen opgelost is. Maar een jongen of meisje dat ’s avonds mailt, heeft al een grote stap gezet.”
“Ik had nooit gedacht dat ik met die verhalen, die ik liefst nooit had meegemaakt, ooit jongeren kracht zou kunnen geven. Als ik terug in de trein of in mijn auto zit, hoop ik dat er 1 jongen of meisje die avond minder triest in bed kruipt. En misschien denkt: ik ga er toch over babbelen.”
Log in om te bewaren
Laat een reactie achter